Bolivia: highway to hell

header bolivia3
Je heb luxepaardjes en je hebt backpackers. Twee type mensen die er nogal verschillende denkbeelden, ideeën en wensen op nahouden op het gebied van reizen. Zo verklaren sommige mensen mij voor gek dat ik vaak op de bonnefooi naar de verste oorden afreis. Zelf bereiden ze alles tot in de puntjes voor, of erger nog: ze laten alles voorbereiden, zodat ze niet voor onaangename verrassingen komen te staan. Voor mij is dat juist de charme van het reizen. Al zijn er absoluut momenten waarop het wel erg vaak tegenzit en je er even helemaal klaar mee bent. Bij mij was dat tijdens de eerste week van mijn rondreis door Zuid Amerika.

Excursie naar de zoutvlaktes
Net als elke andere toerist in Bolivia, wilde ik de bekende zoutvlaktes van Salar de Uyuni zien. Ik had een paar leuke mensen ontmoet, met wie ik op driedaagse jeepsafari ging. De eerste dagen verliep alles geheel volgens plan. We reden over de immense zoutvlakte, langs machtige vulkanen, spuitende geisers en de mooiste lagoons, die vol zaten met prachtige roze flamingo’s. Oké, het was niet normaal koud, maar daar waren we op voorbereid. Voor vertrek hadden we al lamawollen mutsen, handschoenen en sokken ingeslagen en een fles whisky om ook van binnen een beetje op te warmen.

Autopech
Op dag drie kregen we pech met de auto. Niet een keer, maar continu. Elk onderdeel dat kapot kon gaan, ging ook stuk. Van de compressor tot de banden tot de schokdempers. Toen er ook nog rook uit het dashboard kwam, mochten we nog maar met 20 km/u verder rijden. En dat met nog honderden kilometers woestijn te gaan. Na wat een eeuwigheid leek, kwam er eindelijk een hulptroep vanuit Uyuni. We bleken niet de enige te zijn met pech, ook de andere organisatie die ons werd aangeraden stond in de kou langs de weg. Zo zie je maar: zelfs een weloverwogen keuze voor een goed aangeschreven touroperator pakt niet altijd goed uit.

Road blocks
Uiteindelijk kwamen we ’s avonds laat in Uyuni aan, op de minuut af op tijd voor mijn nachtbus naar Copacabana. Vrij a-relaxed, want ik had inmiddels vier dagen niet gedoucht en heel de dag niks gegeten. Maar goed, even de knop omzetten en niet meer over nadenken. Al snel was ik in dromenland. Toen ik midden in de nacht wakker werd, bleken we stil te staan. Ik heb er verder geen aandacht aan besteed en ben weer gaan tukken. Maar toen het licht werd, zag ik dat we niet alleen waren: er stonden nog honderden bussen en vrachtwagens in een lange stoet op de weg. Wat was hier aan de hand?

Omdat verder iedereen rustig bleef in de bus (ik zat met alleen maar locals), maakte ik me nog niet druk. Toen er opeens schoten werden gelost, waren de locals nog steeds niet onder de indruk. Wat bleek? Een groep bezetters had de weg geblokkeerd en niemand had enig idee hoe lang het ging duren. Dat gebeurde hier wel vaker. Het kon uiteenlopen van een paar uur tot een paar dagen. “Gewoon wachten,” luidde het advies. Daar sta je dan, in the middle of nowhere…

Paniek in de tent
Er brak wel paniek uit in de tent toen er rond de middag een stenengevecht uitbrak, waarbij   verschillende bussen werden bekogeld. Ik ben snel de bus in gevlucht en op de grond gaan liggen tot het weer rustig werd. Daarna ging ik op zoek naar een andere toerist, want ik voelde me nogal Remi als enige kaaskop. Een paar bussen verderop vond ik er één. Samen met de Fransman besloot ik de proef op de som te nemen toen het donker werd en er nog steeds geen schot in de zaak zat. We zouden de wegblokkade van 1,5 km te voet te passeren. Niet geheel zonder risico, want er werden nog steeds regelmatig schoten gelost vanaf de zijlijn. Maar volgens de locals zouden ze niet zo snel toeristen neer knallen. Gek genoeg hebben we heel de weg grappen lopen maken. De situatie was zo surrealistisch dat we niet eens beseften hoe gevaarlijk het eigenlijk was.

Even wachten nog...
Gelukkig kwamen we heelhuids aan de overkant, waar we snel in een overvol busje zijn gesprongen dat ons naar het eerstvolgende dorp bracht. Hier kon ik even bijkomen van dit hachelijke avontuur voor ik mijn weg vervolgde naar Copacabana. Uiteraard verliep ook deze rit niet zoals gepland. We waren bijna op de eindbestemming, toen we per pond een rivier over moesten. De golven waren echter te hoog, dus dat werd wachten. Niet even tien minuten, maar zes uur! Daardoor miste ik mijn boot naar Isla del Sol, waar ik eigenlijk wilde overnachten.

Zo zie je maar: je kunt wel een plan hebben, maar er zijn altijd externe factoren die roet in het eten gooien. Vooral in Aziatische en Zuid-Amerikaanse landen loopt lang niet alles zoals je gepland had. Maar ach; toch moet ik er ook niet aan denken heel de zomer aan het strand te liggen en geen avontuurlijke, bizarre, spannende situatie mee te maken.

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.