Busreizen in Nepal

nepal-busHet is het meest gebruikte vervoersmiddel onder backpackers: de bus. Vaak is het de goedkoopste manier om rond te reizen en het heeft zeker z’n leuke kanten. Het contact met locals bijvoorbeeld of lekker uit het raam staren en genieten van de mooie views onderweg. In landen als Argentinië of China zijn busreizen al helemaal geen straf. De stoelen en service zijn daar ongeveer net zo luxe als bij een businessclass vlucht. Maar er zijn van die landen waar je liever niet per bus reist, zoals Peru of Vietnam. Ik wijdde er al eens eerder een blog aan. Sinds dit jaar kan ik daar een nieuwe bestemming aan toevoegen: Nepal.

Ik dacht dat ik wel wat gewend was na verschillende reizen in Azië en Zuid-Amerika. De kamikazechauffeurs in Vietnam die bij elke inhaalmanoeuvre een zelfmoordpoging lijken te doen. De onbekwame chauffeurs in Peru die met plankgas over de meest smalle bergweggetjes zonder vangrail racen. Niet zo gek dat hier regelmatig een bus verongelukt of de afgrond in rijdt.  Veel erger dan daar kan het niet zijn, dacht ik toen we ook in Nepal besloten per bus te reizen. Think again, viel dat even vies tegen!

Busje gaat zo…
Ons eerste ritje was van Kathmandu naar Pokhara. Een ritje van zo’n 5 uur, lieten we ons vertellen. Dat we dat niet gingen halen, werd al duidelijk bij vertrek. We hadden bewust voor een toeristenbus gekozen, waarbij je van tevoren je tickets koopt. Het idee daarvan was natuurlijk dat we direct zouden vertrekken, omdat je niet hoeft te wachten tot ‘ie vol zit, zoals bij de lokale bussen het geval is. Maar blijkbaar hadden twee Spaanse backpackers de wekker niet gezet en bleven we gewoon een uur (!!) op dit stel lapzwansen wachten. Effe serieus?! Zie je het al voor je, dat we dat in Nederland ook doen? De hele bus geïrriteerd natuurlijk. Vervolgens maakten we om de anderhalf uur een lunchstop en zaten we de hele weg in een loeihete bus zonder airco. Negen uur later kwamen we op de eindbestemming aan. Inclusief grafhumeur :p.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA
Bron: redbrick.me

Een rijdende milkshake
De week erop, na een te gekke trekking in de Himalayas, vervolgden we onze weg naar het Chitwan national park. En zowaar; de bus vertrok op tijd! Onze vreugde hierover was echter van korte duur, toen we niet veel later wensten dat ie helemaal nooit vertrokken was. Ik heb serieus nog nooit in zo’n gammel blik staal gezeten als toen. Aan de buitenkant was niets te zien, maar er zat dus geen enkele vering in. Echt nul komma nul. Een normale asfaltweg voelde hierdoor als een gebombardeerd slagveld en je werd de hele weg van voor, naar achter, naar links, naar rechts geslingerd. Bij elke hobbel vloog je de lucht in en waren we bang dat de bus als een kaartenhuis uit elkaar zou vallen. Een banaan in de blender moet zich nog comfortabeler voelen dan ik toen deed. Wat waren we blij dat we heelhuids op de plaats van bestemming aankwamen. Beurs en blauw van al het geschud, maar dat mocht de pret niet drukken ;).

Filerijden in een zure kotswalm
En toen moesten we nog terug naar Kathmandu. Over 1 ding waren we het eens: niet per bus! Daarom boekten we een minivan. Geen suïcidale chauffeur, onnodige stops of krakkemikkig busje deze keer. Wel veel kotsende locals en 3 uur filerijden (in die zure kotslucht, heerlijk!) door een ongeluk. Tsja, het is kiezen of delen in dit soort landen ;). Eén ding weet ik wel: de volgende keer dat we naar Nepal gaan, kiezen we mooi voor een binnenlandse vlucht!

Ik ben benieuwd naar wat jouw ergste buservaringen zijn op reis?

 

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.