Decepties in de VS

headervsReizen is te gek en dat ik zo vaak de kans krijg om dit te doen, maakt me intens gelukkig. Maar eerlijk is eerlijk; soms vallen bepaalde plekken ook een beetje tegen. Dat ene natuurpark is in het echt toch niet zo mooi als op de plaatjes. Hoewel je andere backpackers lyrisch waren over de behulpzame bevolking, vind jij ze maar stug en terughoudend. En de stad die zo sfeervol zou moeten zijn, is eigenlijk één grote vuilnisbelt. Herkenbaar? Toch lees je hier niet zo vaak over. Vandaag deel ik mijn decepties over de Verenigde Staten. Lees je mee?

Afgelopen zomervakantie maakte ik een roadtrip van 4 weken door het zuidwesten van Amerika. Laat ik voorop stellen: ik vond het natuurschoon ontzéttend indrukwekkend en was meerdere keren per dag blown away bij de magnifieke views die ik in sommige natuurparken te zien kreeg. Deze trip stond al jaren op m’n wishlist, dus de verwachtingen waren hoog. Toch was ik allesbehalve teleurgesteld bij het zien van de Grand Canyon, Yosemite, Las Vegas, Bryce Canyon of LA om maar eens wat te noemen. Maar er waren ook een aantal zaken die me vies tegenvielen.

Zion national park
Zion is na de Grand Canyon zo ongeveer het beroemdste en populairste park in het westen van de States. Zion betekent ‘hemelse stad’ en het park is met ruim 3 miljoen bezoekers per jaar het drukst bezochte park van Utah. Reisgidsen spreken vol superlatieven over deze ‘place to be ‘en als hiker dit park overslaan zou zo ongeveer de grootste zonde zijn die je kon begaan. Je begrijpt dat ik er zin in had toen we om 5 uur opstonden en naar het park reden om de menigte voor te zijn. Tenminste, dat dachten we. Toen we een half uur later naar binnen reden en het park nog niet eens open was, stonden er al honderden mensen te wachten op de eerste bus. Je mag met je auto namelijk niet het park in.

DSC02736

Dan maar even informatie vergaren bij het Visitor Center. Wat bleek: er waren lang niet zoveel wandelingen waar je uit kon kiezen als we dachten. Wel van een (half) uur, maar geen echt lange hikes. De enige opties die overbleven, waren 2 tracks van een halve dag: ‘Angels Landing’ en ‘The Narrows’. De eerste werd ons direct afgeraden, vanwege de grote drukte. Die gaat namelijk de hoogte in, waarbij je al die andere honderden toeristen op smalle richels moet passeren. Er zijn al meerdere mensen op die manier het ravijn ingestort. Toch een vervelend einde van de vakantie, lijkt me. Dan maar The Narrows, waarbij je door het water een stuk de kloof in gaat. Best geinig hoor, maar spectaculair? Zo zou ik het niet willen noemen.

Auto georiënteerd
Oké, misschien ben ik iets actiever aangelegd dan de gemiddelde Nederlander. En zeker dan de gemiddelde Amerikaan. Misschien is mijn beeld daardoor enigszins vertekend, maar ik ergerde me kapot aan het feit dat alles, maar dan ook echt álles, zo auto georiënteerd is in Amerika. Zoals gezegd houd ik van wandelen. Niet zozeer om het lopen zelf, maar meer om de fantastische views waar je meestal mee beloond wordt na een paar uur inspanning. Maar in Amerika is dat niet nodig. Daar kun je op elk mooi plekje met de auto komen. Er zijn wel wandelroutes in natuurparken, maar die leiden nooit tot het hoogtepunt van het park. Daar is namelijk gewoon een parkeerplaats aangelegd.

DSC02344

Maar ook het halen van een kop koffie, een milkshake of je scheidingspapieren gaat gewoon per auto. Idem dito voor pinnen, trouwen of naar de bioscoop. Ik denk serieus dat veel Amerikanen maximaal tien meter per dag lopen. Ongelofelijk toch?

Chagrijnige mensen
Wat ik me van eerdere bezoeken aan de VS herinner, is dat ik de bevolking zo overdreven aardig vond. Je kon geen stap verzetten zonder uitgebreid begroet te worden met ‘Hiiii how are you, my darling?’ Goed bedoeld natuurlijk, maar na drie dagen vond ik het vooral rete-irritant. Hoezo darling? Ik ben je liefje niet!

Deze keer had ik me erop ingesteld en besloten net zo overdreven aardig terug te doen. Maar de enthousiaste begroetingen bleven uit. In plaats daarvan werden we genegeerd als we een drankje wilden bestellen (als we ein-de-lijk een soort van sfeervol tentje hadden gevonden, want die zijn ver te zoeken in de States), de huid vol gescholden als we een vraag hadden over de accommodatie en uitgemaakt voor domme koeien als we de weg vroegen aan de buschauffeur. Niet één keer, maar bijna dagelijks! Ik kreeg spontaan heimwee naar de overdreven aardige mensen uit New York en Miami.

16 miljoen kaaskoppen
Gelukkig waren er meer Nederlanders dan Amerikanen in dit stukje van de VS op het moment dat wij er waren (hartje zomer), dus kwamen de klaagzangen over diarree en tante Annie als een welkome afwisseling op die chagrijnige Amerikanen ;).

En nu hou ik op met mijn klaagzang. Ik lijk verdomme wel een Amerikaan! Hopelijk heb ik jullie niet afgeschrikt met mijn verhaal. Want ondanks al deze ‘ontberingen’ raad ik een bezoek aan dit deel van de States nog steeds aan iedereen aan 🙂

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.