Reisanekdotes: de Franse (on)gastvrijheid

dorpsfeest
We waren twee dagen ‘on the road’ en hadden flinke spierpijn. Het is toch best wennen; vanuit de collegebank opeens minstens 80 kilometer per dag heuvel op, heuvel af fietsen. Nooit gedacht dat het noorden van Frankrijk zo bergachtig was! Maar vol goede moed staan we om 7 uur op om de tent af te breken en weer verder te gaan, want we hebben een lange dag voor de boeg…

Dag zuipvakanties
Het is alweer tien jaar geleden dat ik met twee vriendinnen op fietsvakantie ging. We waren een beetje klaar met de zon- en zuipvakanties en wilden eens een ander soort reis maken. Iets aparts en avontuurlijks. En zo kwamen we op het idee de bus te pakken naar Tours en vanuit daar een rondje Frankrijk te gaan fietsen. De enige training die we hadden gehad, was een retourtje Ouddorp vanuit Rotterdam. Niets noemenswaardigs dus ;). Maar dat mocht de pret niet drukken!

Acclimatiseren
De eerste twee dagen ervaarden we dat kaartlezen niet ieders talent is, met verdwalen en kilometers omrijden als gevolg. We leerden hoe je een fietsketting er weer omlegt en verbaasden ons over het feit dat auto’s toeterden als je langs de kant van de weg aan het plassen was (ja hallo…waar anders?!). We speelden verstoppertje in de gigantisch grote supermarkten, kampeerden in het wild en werden wakker van mollen onder de tent. En we hadden dus spierpijn, of had ik dat al verteld? 😉

Een toevallige voorbijganger
Nadat we de tent en spullen hadden ingepakt - het nieuwe record staat op 15 minuten - konden we van start. De eerste helft ging prima, maar de weergoden hadden niet veel goeds met ons voor dus ’s middags kwam het met bakken uit de hemel. Hebben wij dat! Toen we een toevallige voorbijganger de weg vroegen, bleek de dame in kwestie Nederlands te zijn. Ze was geëmigreerd naar Parijs, maar verbleef deze week in haar vakantiehuisje in Le Peu, waar ze ons maar al te graag uitnodigde voor een kop koffie. Daar zeggen wij geen nee tegen! Konden we mooi even opwarmen 🙂

Een tweede uitnodiging
Tegen de tijd dat we weer vertrokken, klaarde het gelukkig op en konden onze natte pakken drogen in de zon. Na zo’n 10 uur fietsen kwamen we eindelijk in Nanteuil aan. We made it again! Omdat fietsen nou eenmaal erg hongerig maakt, snelden we ons naar het dorp om boodschappen te doen. Bij de supermarkt zijn we echter nooit aangekomen, want we werden onderweg uitgenodigd voor het dorpsfeest die avond op het kerkplein. Jaja, je leest het goed: de tweede gastvrije uitnodiging op een dag, en dat in Frankrijk! Het moet niet gekker worden ;).

Feesten op z’n Frans
Toen we die avond arriveerden, zaten er tientallen mensen aan een hele grote tafel met veel, héél veel eten en drank. Dorpsgekken, huisvrouwen, boeren, kinderen…heel het dorp leek erbij te zijn. Iedereen was in zijn beste hum en de ene na de andere fles wijn werd soldaat gemaakt. De burgemeester was zo lazarus als wat en uit volle borst werden er Franse chansons ten gehore gebracht. Men stond nog net niet op de tafel te dansen. En wij? Wij hadden de avond van ons leven!

Terechte (voor)oordelen?
Nooit gedacht dat ik zoiets in Frankrijk nog eens zou meemaken, want net als vele anderen vind ik de Fransen nou niet echt uitblinken in gastvrijheid. Maar eerlijk is eerlijk: tijdens onze fietsvakantie is mijn idee daarover wel bijgetrokken. Of dat nou kwam omdat de Fransen zo idolaat zijn van de Tour (en daarom misschien van fietsers) of dat we er gewoon heel hulpbehoevend uitzagen, weet ik niet. Helaas viel het tijdens mijn daaropvolgende reisjes naar Frankrijk ook weer regelmatig tegen. Maar toch hebben de Fransen uit Nanteuil een klein beetje mijn hart gestolen die avond en kijk ik met warme herinneringen terug op dat geweldige feestmaal.

Wat is jouw idee over de (on)gastvrijheid van Fransen? Ik ben benieuwd naar jullie ervaringen!

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.