Reisanekdotes: een vliegende oude auto

reisanekdotes blue mountainsZoals je wellicht in mijn reis deceptie top 3 hebt gelezen, vallen er ook wel eens dingen tegen op reis. Je hebt van die dagen dat niks gaat zoals je gepland had. De bus komt uren te laat, je wordt ondergescheten door een aap, krijgt ruzie met een grenswachter of je hotelkamer blijkt een broeinest voor kakkerlakken te zijn. Op dat moment baal je er misschien flink van, maar achteraf zijn dit vaak de leukste anekdotes die het goed doen op feesten en partijen. Daarom weer een nieuwe rubriek op Traveladdict: Reisanekdotes. Lezen jullie mee hoe ik vast kwam te zitten in de Blue Mountains?

Hoe Ari in ons gezelschap kwam
Ik was inmiddels een maand of vier op reis. Samen met een vriendin had ik 10 weken in Nieuw Zeeland vertoefd en daarna probeerden we een baantje te vinden in Melbourne. Dit wilde niet echt lukken, dus we besloten een auto te kopen en het komende half jaar low budget Australië rond te trekken. We scoorden een 25 jaar oude Toyota Corona met vierwielaandrijving en noemden hem Ari. Omdat we een reisgenootje zochten, hingen we briefjes op in hostels. Een enthousiaste Rotterdammer die nog nooit van haar leven gekampeerd had, zag het wel zitten met ons op pad te gaan. Die avond zou haar kampeerontgroening worden, maar op een compleet andere manier dan gepland.

Even die 4WD uitproberen…
We besloten naar de Blue Mountains te gaan, waar we al vrij snel een 4WD-pad tegenkwamen. Dat moesten we natuurlijk even uitproberen met onze oude ragbak! Ik nam de afslag en moest vooral de rem veel gebruiken. De onverharde weg bleek supersteil te zijn en bestond uit enorme heuvels vol gaten en kuilen. Mijn reisgenoot begon al snel te brullen: “Omkeren, we komen hier nooit meer uit!” Daar kon ze wel eens gelijk in hebben, want op de snelweg waren we er al achter gekomen dat onze Ari bergop een ware slak is. Maar ja, omdraaien is een beetje lastig op zo’n weg, dus we reden toch maar verder tot het eerstvolgende enigszins vlakke stuk. Het was een mooi gebied, dus nu we er toch waren konden we net zo goed even een wandeling maken.

Mega blubber powerrace
Opeens begon het te plenzen en veranderde het pad in een ware modderpoel. Snel sprintten we terug naar de auto om te proberen of we de berg weer op kwamen. De eerste heuvel ging goed, maar bij de tweede gingen we al snel achteruit in plaats van vooruit. De tweede en derde keer dat we het probeerden idem dito. Aangezien het ook al donker werd, besloten we maar een nachtje te kamperen in de bossen. Morgen weer een dag! ‘s Avonds kwam er nog een bezorgde visser langs, die verderop in het bos kampeerde. Hij gaf ons een voedselpakket en beloofde de politie te bellen als we de volgende dag nog niet weg kwamen.

Vliegende oude taart...eh auto
De eerste poging de volgende morgen leek te slagen; als een ware Formule 1-coureur overbrugden we binnen no time maar liefst 3 heuvels! Maar bij nummer 4 liet Ari ons weer in de steek en zoefden we hard achteruit. Mijn reisgenootjes besloten hulp te gaan halen en vertrokken te voet het dal weer in. Na een half uur waren ze nog niet terug, dus ik besloot maar weer eens een gokje te wagen. Ik trapte onze waggie plankgas in z’n eerste versnelling en vloog met 60 km/u de heuvel op. Deze keer moest het lukken, het moest! En zowaar; ik haalde de top! Dat de weg aan de andere kant weer net zo steil naar beneden ging, had ik even niet bedacht. Het gevolg? Enkele seconden vloog ik als een ware stuntvrouw met de auto door de lucht, vier wielen van de grond. Aaahh!!

Redder in nood
Mijn reisbuddies hadden inmiddels een lift gescoord van een boswachter en aanschouwden dit hele tafereel vanuit de jeep van hun redder. We dachten allemaal even dat ik ging crashen, maar wonder boven wonder kwam ons barrel weer op z’n poten (of nou ja; wielen) terecht. Een onverwachte adrenalinekick van hier tot Tokyo! Maar ik had mijn portie klamme handjes wel gehad, dus peinsde er niet over de rest van de heuvels te trotseren. Gelukkig draaide de boswachter zijn handen er niet voor om en heeft hij ons weer veilig naar boven gebracht. Waar we dan eindelijk konden genieten van de Blue Mountains :).

En die 4WD-functie? Die hebben we de rest van onze trip maar gelaten voor wat het was…

 

 

 

 

 

 

2 thoughts on “Reisanekdotes: een vliegende oude auto

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.